Interwencja paradoksalna


Jan Koza - Jestem już taki stary | Już niedługo, tato

Jan Koza – Jestem już taki stary | Już niedługo, tato

Rysunek Jana Kozy przypomina mi o pewnej technice stosowanej w terapii systemowej, a mianowicie o interwencji paradoksalnej. Niekiedy jest to działanie zamierzone, czasem nieprzewidziany efekt ustaleń terapeuty z rodziną lub parą (z terapii systemowej korzystamy najczęściej przy pracy właśnie z parami lub rodzinami). Terapeuta proponuje taką interwencję (rozumienie lub umowę), która diametralnie odbiega od nieświadomych porządków dotychczas obowiązujących w systemie. Rysunek Kozy jest tego ilustracją, którą można by rozwinąć tak: ojciec przywykł narzekać i sugerować, że jego nędzne życie i tak wkrótce się skończy. Takim narzekaniem stawia się w pozycji ofiary, kogoś słabego, na kogo i tak nie ma co liczyć, i kim raczej należy się opiekować, niż oczekiwać od niego opieki. Dzięki temu może np. zapobiegać stawianiu mu wymagań, przez co chroni się przed realnym poczuciem słabości i zawodu. Ktoś, kto ośmieli się taki porządek podważyć, musi zmierzyć się z poczuciem winy za łamanie normy o nieatakowaniu słabszego i wyrozumiałości wobec niemożności. Rysunek bardzo dobrze to obrazuje. Słowa syna brzmią okrutne i bezwzględne – choć przecież na najbardziej podstawowym poziomie są wyrazem zrozumienia i stanowią pocieszenie. Tylko pewnie nie takiego pocieszenia w skrytości ducha oczekiwał ojciec…

Michał Czernuszczyk

źródło ilustracji: http://jankoza.soup.io/post/644898586/Jestem-ju-taki-stary

Ostateczna dotkliwość

Właściwie nie pozostaje mi wiele, niż przywołać słowa mistrza – słowa, które można odnieść także do psychoterapii i kondycji, w jakiej znajdować się musi człowiek, by zdecydować się na jej podjęcie.

Miłosz o ostatecznej dotkliwości

Czesław Miłosz o ostatecznej dotkliwości

To fragment książki Czesława Miłosza „Widzenia nad Zatoką San Francisco”, wydaną przez Wydawnictwo Literackie w 2000 r.

Michał Czernuszczyk

Czym jest psychoanaliza

Intrygujący film o tym, co to jest psychoanaliza. Niby po angielsku, ale tych, którzy tego języka nie znają, zachęcam do niepoddawania się.

Ciekaw jestem, czy ten film coś Państwu wyjaśnia. Został stworzony w bardzo szacownej instytucji – w brytyjskim Institute of Psychoanalysis, którego pracownikami są między innymi Peter Fonagy i Alessandra Lemma.

Michał Czernuszczyk

„Chodź ze mną do łóżka” – monodram w Teatrze Polonia

Monodram, w którym występuje Sonia Bohosiewicz, nie jest w najmniejszym stopniu zbliżony do tego, czego można się spodziewać po tytule. To ugłośnione fragmenty dialogu wewnętrznego kobiety, która w wieku trzydziestu dziewięciu lat jest od trzech lat przykuta do łóżka, uwięziona w swoim sparaliżowanym ciele, bez kontaktu ze światem. Dostęp do jej myśli pozwala widzowi poczuć namiastkę jej bólu i straty. Czytaj dalej

Zbrodnia z premedytacją – z innej perspektywy

Żeby podzielić się refleksją nad pewnymi aspektami sztuki Zbrodnia z premedytacją na podstawie opowiadania Witolda Gombrowicza, o której Michał pisał niedawno, przedstawię krótkie streszczenie. Czytaj dalej

Zbrodnia z premedytacją, czyli zabójcza moc wstydu

W Teatrze Polonia przedstawienie „Zbrodnia z premedytacją” na podstawie opowiadania Witolda Gombrowicza, w reżyserii Izabelli Cywińskiej, z Wojciechem Malajkatem w roli głównej – bardzo ciekawe spojrzenie na motywację, jaka powoduje ludźmi. Czytaj dalej