Dwa kierunki postępowania z depresją

Chodzi mi po głowie wątek dotyczący depresji. Chciałbym napisać coś o tym, że „depresja” to diagnoza, która umieszcza źródło obniżonego nastroju i lęku w osobie depresji doświadczającej i która tłumaczy źródło depresji nieadekwatnym przeżywaniem. A im dłużej rozmawiam z ludźmi w gabinecie, tym bardziej przekonuję się, że logika obniżenia nastroju jest na ogół spójna, a powody do jego odczuwania rzetelne. Jeśli tak myśleć o „depresji”, to leczenie – czy to farmakologiczne, czy psychologiczne – nieadekwatności będzie reakcją na objawy, nie przyczyny. Utrudni wgląd w źródło gorszego samopoczucia.

Przepraszam za niekonkluzywność tej wypowiedzi. Ale może właśnie w tym rzecz, że jednoznaczność nie jest tu możliwa – „depresja” (używam cudzysłowu, by podkreślić, że mam na myśli diagnozę, nie tylko stan psychiczny) jest bardzo groźną chorobą, która często odbiera sens życia, czasem kończy się samobójstwem. Tym ważniejsze jest, by próbować rozumieć, co dzieje się z osobą, która depresji doświadcza – a zarazem pamiętać, by próby rozumienia nie równały się utrzymaniu złego samopoczucia.

Wydaje mi się, że w leczeniu depresji obecne są dwa elementy, dwa kierunki postępowania, które można widzieć jako kolidujące: dążenie do zmiany i polepszenia samopoczucia osoby chorej, a z drugiej dociekanie, czym jest ten zły nastrój. Czyli pierwszy kierunek to kierunek „od” – odchodzenie, zmiana, wydobywanie się z otchłani zwątpienia, rozpaczy, poczucia bezsensu. Drugi natomiast to kierunek „do” – badanie, a więc i zbliżanie się do źródła tych granicznych przeżyć.

Jak to godzić? Czy w ogóle istnieje trzeci kierunek, wypośrodkowujący? Nie mam odpowiedzi na to pytanie. Sądzę, że zawsze trzeba jej szukać od nowa, w konkretnej sytuacji, odwołując się do gotowości i potrzeb osoby w depresji.

Michał Czernuszczyk

Michał Czernuszczyk

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *