Był podobno taki poeta Hanshan. Podobno, bo i daleko (Chiny, a nie wiem, jak Wy, ale ja jestem w Polsce, i w ogóle istnienie Chin jest mocno podejrzane i niepewne), i dawno (bo – uwaga, uwaga – na przełomie VI i VII wieku). Daleko i dawno, prawda? I napisał taki jakże aktualny wiersz, którego tłumaczenie z angielskiego pozwalam sobie zamieścić, bo dotyczy psychoterapii. Psychologii właściwie. Typów ludzkich dokładnie. I tego, co z rozmaitości tych typów dla niektórych wynika.
Idzie to tak:
Ile pod niebem typów ludzkich istnieje?
Gdy się dobrze zastanowić, to wiele.
Cesarzowa Jiapo miała męża,
Laotsy nie miał żony,
Dziecko Wei było urocze,
Córka Zhongów wyjątkowo szpetna.
Jako że ta tendencja przesuwa się na zachód,
Ja wybieram się na wschód.
Źródło: „The Complete Cold Mountain: Poems of the Legendary Hermit Hanshan”, Tanahashi, Kazuaki, Levitt, Peter, Shan, Han
Chyba chcę w ten sposób powiedzieć, że już od dawna ludzie zastanawiają się nad ludźmi i ich obserwują. I że wynikają z tego bardzo poważne rzeczy, ale też nie zawsze na szczęście. I że można na ludzi patrzeć i wnikliwie, i życzliwie. Czego sobie i Państwu życzę.
